του Αρχιμ. π. Βαρνάβα Λαμπρόπουλου

 
Ξέρομε ότι η μαγεία είναι δαιμονική ενέργεια. Γι αυτό κατ αρχήν αναφερόμαστε επιγραμματικά στην

1) ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ
Γνωρίζομε ότι οι δαίμονες είναι εκπεσόντες Άγγελοι. Όμως και μετά την πτώση τους δεν έπαυσαν να διατηρούν κάποιες ιδιότητες των Αγγελικών νοερών ουσιών, όπως «το κούφον, το Αεικίνητον και το Ασώματον» (κατά την διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού). Δεν έπαυσαν να είναι νόες «ου σωματικώς περιγραφόμενοι, ουδέ τριχή διάστατοι». Δεν έπαυσαν να είναι «Αόριστοι, δηλαδή μη περιοριζόμενοι υπό τειχών, θυρών και κλείθρων». (Ασώματοι βέβαια και Άυλοι, «όσον προς ημάς». Όχι σε σύγκριση με τον Θεό.«Παν γαρ το συγκρινόμενον προς τον Θεόν, παχύ τε και υλικόν ευρίσκεται»).
Συνέχισαν λοιπόν οι δαίμονες να είναι «νόες», «νοερές ουσίες». Πανέξυπνοι και πανεπιστήμονες. Μόνο που με την πτώση τους από φωτεινοί νόες έγιναν σκοτεινοί νόες. Και έτσι διέστρεψαν την εξυπνάδα και την επιστημοσύνη τους σε σκοτεινά νοήματα και ύπουλες μεθόδους. Σε παγίδες δηλαδή, που κάνουν και ένα Μέγα Αντώνιο να τρομάζει και να απορεί: «Τις άρα παρέρχεται ταύτας;».
Πρώτη, ως γνωστόν, παγίδα του διαβόλου είναι να πείσει τους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει. Μερικοί το κατοχυρώνουν αυτό και με… πατερικές ρήσεις. Γιατί λένε οι Πατέρες ότι ο διάβολος, ως «σκότος» δεν μετέχει εις το είναι αλλά εις το μη είναι.
Πρέπει λοιπόν να πούμε (έστω κι αν είναι περιττό) ότι αυτό δεν σημαίνει ότι ο διάβολος είναι ανύπαρκτος! Απλώς σημαίνει ότι δεν μετέχει στην όντως ζωή, στην ζωή του Θεού. Και «κατά αποβολήν της όντως ζωής» έγινε «νεκρόν πνεύμα, νεκρούν τους εγγίζοντας» (λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς).Και «νεκρόν πνεύμα» ξανά τονίζομε δεν σημαίνει ανύπαρκτος.
Όσον αφορά την αντιμετώπιση της μαγείας από την Εκκλησία, ο ιατρός ποιμήν πρέπει να κάνει κατ” αρχήν:

2) ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Πρέπει πρωτίστως να εξετάσει μήπως πρόκειται για κατά φαντασία μάγια. Αναφέρουμε ενδεικτικά δύο αληθινά περιστατικά από τα πάμπολλα κωμικοτραγικά συμβαίνοντα, που κάθε ιερέας θα μπορούσε να διηγηθεί.
α) Ένας πατέρας καλεί τον ιερέα στο σπίτι του ζητώντας του να διαβάσει εξορκισμούς στο παιδάκι του, που βρίσκεται σε πυρετικό κώμα. Ο ιερέας διαπιστώνει έκπληκτος ότι δεν έχουν πάει ακόμη το παιδί στον γιατρό…
β) Μια κυρία οδηγώντας το νεοαποκτηθέν αυτοκίνητό της, το ρίχνει σε χαντάκι. Έντρομη τρέχει στον ιερέα να της διαβάσει εξορκισμούς, γιατί πιστεύει ότι της έκανε μάγια η πεθερά της. Ο ιερέας διαπιστώνει ότι η κυρία πήρε το δίπλωμα οδηγήσεως «νύχτα», και ότι η ταλαίπωρη πεθερά είναι ανεύθυνη για το δυστύχημα.
Μπαίνοντας ουσιαστικότερα στο θέμα μας πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, και σε αυτές τις περιπτώσεις (που δεν είναι τόσο κωμικές όσο φαίνονται), και στις περιπτώσεις καθαρά δαιμονικής ενεργείας, το πανικόβλητο θύμα ζητάει άμεσα και απτά αποτελέσματα απελευθερώσεώς του από το «κακό». Αποτελέσματα εδώ και τώρα. Πολύ χαρακτηριστικά έλεγε κάποιος κοινωνιολόγος: «Πως να το κάνομε; ότι και να λέμε, είμαστε άνθρωποι των κουμπιών και των χαπιών. Θέλουμε πατώντας ένα κουμπί, ή πίνοντας ένα χάπι, να λυθούν αμέσως και ανώδυνα όλα μας τα προβλήματα». Ζητάμε αυτόματες λύσεις, έστω κι αν ξέρουμε ότι δεν είναι γνήσιες λύσεις. Μας βολεύουν αυτές οι ψευτολύσεις, γιατί δεν απαιτούν ιδρώτα και κόπο.
Μια τέτοια αντίληψη δυστυχώς μας χαρακτηρίζει και ως προς τη σχέση μας με την Εκκλησία.
Τέτοιες όμως λύσεις αυτόματες δεν δίδει η Εκκλησία. Για την Εκκλησία είναι αδιανόητη

3) Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΓΕΙΑ
Και εδώ ακριβώς έγκειται το δύσκολο έργο της Εκκλησίας: Να βοηθήσει τους πιστούς να καταλάβουν ότι οι μαγικές λύσεις, (που τόσο άφθονες προσφέρονται στο super market της παραθρησκείας) όχι απλώς δεν είναι λύσεις, αλλά αντίθετα είναι ακόμη πιο σίγουρο δέσιμο στο μαγγανοπήγαδο των δαιμονικών ενεργειών.
Και πρέπει να ειπούμε ότι αυτό το όντως δύσκολο έργο της Εκκλησίας, το δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο κάποιες νοσηρές τάσεις (συχνά εμφανιζόμενες μεταξύ των πιστών) όπως είναι: η θαυματολαγνεία, η οραματολαγνεία και η χαρισματολαγνεία. Αυτού του είδους οι λαγνείες ενισχύουν την μαγική αντίληψη για το έργο της Εκκλησίας, και ως εκ τούτου αποτελούν αποβλητέα καρκινώματα. Οι άγιοι Πατέρες, ως έμπειροι χειρουργοί-ιατροί φρόντιζαν πάντοτε να καθαρίζουν το Σώμα της Εκκλησίας από τέτοιους κακοήθεις όγκους.
Ενδεικτικά Αναφέρομε δύο περιστατικά Από τον βίο του Μεγάλου Παχωμίου:
α) Κάποιος πλανεμένος μοναχός προκαλούσε τους πατέρες του κοινοβίου του Αββά Παλάμωνα (Γέροντα του Παχωμίου) λέγοντάς τους: «Όποιος έχει πίστη, ας σταθεί πάνω σε κάρβουνα αναμμένα και να απαγγείλει το Πάτερ ημών». Παρά τις νουθεσίες του Αββά Παλάμωνα, ο άφρων μοναχός δεν συνήλθε από την δαιμονική του έπαρση. Πήδηξε γυμνόπους επί της ανθρακιάς, και είπε την Κυριακή προσευχή μέχρι τέλους, μένοντας αβλαβής (αβλαβής στα πόδια όχι και στο κεφάλι). Και την άλλη μέρα φεύγοντας ωνείδιζε τους Αδελφούς: «Ταλαίπωροι, που είναι η πίστη σας;». Φυσικά δεν άργησαν να παρουσιασθούν εμφανέστερα τα συμπτώματα δαιμονισμού του εν λόγω αδελφού.
β) Αργότερα στο κοινόβιο του Μεγάλου Παχωμίου πήγαν κάποιοι αιρετικοί μοναχοί και τον προκαλούσαν να περπατήσουν μαζί πάνω στο νερό του ποταμού, για να φανεί ποιος είναι πιο ενάρετος. Ο άγιος τους απάντησε με ταπείνωση: «Ο πόθος του Παχωμίου δεν είναι να διέλθει αυτόν τον ποταμό τον υδάτινο, αλλά εκείνο τον πύρινο ποταμό, ο οποίος πρόκειται να με σύρει βιαίως ενώπιων του φοβερού βήματος του Χριστού, για να κριθώ ο πολυαμάρτητος. Γι αυτό φροντίζω και γι αυτό αγωνίζομαι. Αυτές δε τις σατανικές ενέργειες που μου προβάλλετε, τις αποστρέφομαι και τις βδελύσσομαι». Και μετά ο όσιος παρήγγειλε αυστηρά στους αδελφούς να μην επιθυμήσουν ποτέ να ιδούν οπτασία ή αποκάλυψη ή δαίμονες. Ούτε να ενοχλούν τον Θεό με τέτοιες Ανάρμοστες αιτήσεις.

4) Η ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΩΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΩΣ ΚΑΚΟΠΡΑΞΙΑ
Είναι φανερό ότι τα προαναφερθέντα νοσηρά συμπτώματα της θαυματολαγνείας, οραματολαγνείας και χαρισματολαγνείας, Αποτελούν καρπούς του πνεύματος της πλάνης. Και δεν ξεχνάμε ότι το πρώτο πνεύμα που εξορκίζομε στους προς το Άγιο βάπτισμα ερχομένους, είναι το δαιμόνιο της πλάνης. Η Εκκλησία θεωρεί κατ εξοχήν δαιμονόπληκτο τον άνθρωπο που κατέχεται από τέτοιο πνεύμα. Για να γίνει, λοιπόν, κάποιος μέλος της Εκκλησίας, η οποία είναι στύλος και εδραίωμα της αληθείας, πρέπει πρώτα να ελευθερωθεί από αυτό το πνεύμα της πλάνης.
Όμως ο διάβολος, όπως υπογραμμίζει και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν κατακτά τον άνθρωπο μόνο ως πνεύμα πλάνης, αλλά και ως πνεύμα ειδωλολατρίας και πάσης πλεονεξίας, όπως επίσης και ως πνεύμα ψεύδους και πάσης ακαθαρσίας. Δηλαδή η δαιμονική κατοχή δεν εκδηλώνεται μόνο ως κακοδοξία αλλά και ως κακοπραξία ως διεστραμμένος τρόπος ζωής.
Σε αυτό που έχει λεχθεί, ότι η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου είναι να πείθει τον άνθρωπο ότι δεν υπάρχει, θα μπορούσε να προστεθεί ότι μια εξ ίσου επιτυχημένη παραπλάνηση του ανθρώπου από τον διάβολο είναι να τον κάνει να πιστεύει ότι δαιμονόπληκτος είναι μόνο αυτός που κυλιέται στην γη βγάζοντας αφρούς από το στόμα, τρίζοντας τα δόντια και βλαστημώντας ιερόσυλα. Αλλοίμονο δεν είναι μόνο τέτοιοι αυτοί που βρίσκονται υπό την εξουσία των δαιμόνων.
Η Παράδοση της Εκκλησίας με συνέπεια παρουσιάζει ως δαιμονόπληκτο τον κάθε άνθρωπο που εκούσια υποδουλώθηκε σε κάποιο πάθος, όσο «μικρό» κι αν φαίνεται. Γιατί, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, και το σπουργίτι έστω και αν δεν έχει πιαστεί ολόκληρο αλλά μόνο από το ποδαράκι του στην παγίδα που του στήσανε, βρίσκεται όμως στην εξουσία εκείνου που έστησε την παγίδα.
Και συνεχίζει ο άγιος Ιωάννης αναφερόμενος στην φρικτή περίπτωση του ανθρώπου που πιάνεται στην παγίδα όχι από το ποδαράκι, αλλά από την τσέπη του, δηλαδή τον φιλάργυρο.
«Τι θα έλεγε κανείς για τον φιλάργυρο; (λέει ο άγιος Ιωάννης). Δεν είναι κι αυτός δαιμονισμένος; Ποιος μπορεί ποτέ να τον συγκρατήσει; Στην περίπτωση των δαιμονισμένων της χώρας των Γεργεσηνών, οι δαίμονες υποχώρησαν στο πρόσταγμα του Κυρίου, και βγήκαν αμέσως από το σώμα των ανθρώπων. Ο υποδουλωμένος όμως στο πνεύμα της φιλαργυρίας, ούτε στο πρόσταγμα του Χριστού υποχωρεί. Δεν υπακούει. Όχι επειδή είναι ισχυρότερος του Χριστού. Αλλά επειδή ο Χριστός δεν μας φρονηματίζει χωρίς τη θέλησή μας.
Ποιος λογικός άνθρωπος θα ήθελε να συναναστρέφεται με τέτοιου είδους ανθρώπους; Εγώ τουλάχιστον θα προτιμούσα να ζω μαζί με χίλιους δαιμονισμένους, παρά με ένα που υποφέρει από αυτή την αρρώστια. Τι παρόμοιο κάνουν όλοι μαζί οι δαιμονισμένοι με αυτό που τόλμησε να κάνει ο Ιούδας; Αν κάποιος μπορούσε να ιδεί καθαρά τον δαίμονα που βρίσκεται μέσα σε ένα τέτοιον άνθρωπο, θα διαπίστωνε ότι είναι πολύ πιο άγριος και μανιώδης από αυτούς που βγήκαν από τους δαιμονισμένους των Γεργεσηνών».
Αφήσαμε τον άγιο Ιωάννη να μιλήσει λίγο περισσότερο για να τονισθεί ότι: Η κεντρική πόρτα εισόδου των δαιμόνων στον άνθρωπο είναι η καταφρόνηση των εντολών του Θεού, και η αντικατάσταση του «γενηθήτω το θέλημά Σου» της Κυριακής Προσευχής με το «γενηθήτω το θέλημά μου».
Ο άνθρωπος που γλυκάθηκε με τα σιρόπια της αυτονομίας και σιχάθηκε το ζων ύδωρ της υπακοής, αποτελεί «κελεπούρι» για τον διάβολο. Και μάλιστα «κελεπούρι» που το πιάνει χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Η μεγαλύτερη αφορμή ξεκούρασης για τον διάβολο είναι το να κάνουμε τα θελήματά μας. Γιατί «έφ’ όσον τα θελήματα ημών ποιούμεν, ου πολεμούσι μεθ’ ημών οι δαίμονες», όπως λέει και ο Αββάς Ποιμένας: «τα γαρ θελήματα ημών δαίμονες γεγόνασι• και αυτοί εισίν οι θλίβοντες ημάς, ίνα πληρώσωμεν αυτά». Στις 9 Statements  του ιδρυτή της Εκκλησίας του Σατανά αναφέρεται: «ο σατανάς ενσαρκώνει την ικανοποίηση των παθών».
Αφού λοιπόν ο διάβολος αποκτά εξουσία πάνω στον άνθρωπο όχι κατά τρόπο μαγικό, αλλά με την ελεύθερη συγκατάθεση του θεληματάρη ανθρώπου, είναι αυτονόητο ότι και η απαλλαγή από την επήρεια των δαιμόνων δεν μπορεί να γίνει με τρόπο μαγικό.
Η περί παθών διδασκαλία της Εκκλησίας είναι το κατ” εξοχήν κεφάλαιο της ορθοδόξου ανθρωπολογίας, το οποίο αποτελεί την καλύτερη

5) ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΓΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΑΗΣΙΑΣ
Αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στον άνθρωπο που δηλητηριάστηκε από αυτή την αντίληψη. Και λέμε «δηλητηριάστηκε» γιατί πρόκειται για μια βαριά δηλητηρίαση, που αποτελεί την κυριότερη νοσογόνο αίτια. Από αυτήν κυρίως υποφέρει ο κάθε (κατά φαντασία ή πραγματικά) μαγεμένος, που καταφεύγει στο ιατρείο της Εκκλησίας.
Και είναι εγκληματικό να τον αφήσουμε να πιστεύει ότι φορώντας ένα σταυρό ή πίνοντας ένα μπουκάλι αγιασμό όλα θα πάνε καλά. Χρειάζεται πρώτα να του επισημάνουμε ποιές είναι οι πόρτες που χρησιμοποιεί ο διάβολος για να μπει στην ζωή των ανθρώπων και έπειτα να του μάθουμε πως κλείνουν αυτές οι πόρτες και πως ανοίγει η θύρα ελέους του Θεού. Και πάνω απ” όλα να τον βοηθήσουμε να καταλάβει ότι για να κλείσουν οι μεν και να ανοίξει η δε, χρειάζεται δουλειά. Και εκ μέρους του δουλειά.
Ένας Τούρκος αξιωματικός, που ήταν βαριά άρρωστος, έστειλε κάποτε στον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό μια λεκάνη με νερό για να την ευλογήσει ώστε να την πιεί ως φάρμακο. Ο άγιος κάνοντας σωστή διάγνωση του πρότεινε κάποιο άλλο φάρμακο, σίγουρα πολύ ακριβότερο. Του λέει: Θα σου ευλογήσω το νερό με δυο προϋποθέσεις: α) Να σταματήσεις να μπεκροπίνεις, και β) να δώσεις ελεημοσύνη στους φτωχούς το 1/10 της περιουσίας σου.
Με άλλα λόγια, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπε στον Τούρκο: α) δεν είμαι μάγος, και β) Αν θέλεις να γίνεις ΚΑΛΑ (το «καλά» με κεφαλαία), αγωνίσου εσύ ο ίδιος να ελευθερωθείς από τα τυραννικά αφεντικά που λέγονται «πνεύμα φιληδονίας» και «πνεύμα φιλαργυρίας». Έτσι θα γίνεις και «καλά» (το «καλά» με μικρά), δηλαδή θα θεραπευθείς από την αρρώστια.
Ο Τούρκος υποσχέθηκε ότι θα κάνει αυτά που του ζήτησε ο άγιος. Και μόνο τότε ο άγιος Κοσμάς του έστειλε τον αγιασμό.
Ακριβώς αυτό είναι το έργο της Εκκλησίας: Να βοηθήσει τους πιστούς να διακρίνουν μεταξύ του ΚΑΛΑ (με κεφαλαία) και του «καλά» (με μικρά). Κι αν είναι εγκληματικό (όπως είπαμε) να αφήνουμε τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι με την μαγική χρήση των αγιαστικών μέσων της Εκκλησίας όλα θα πηγαίνουν καλά, άλλο τόσο εγκληματικό είναι να τους αφήσουμε να πιστεύουν ότι αυτό το «καλά» (με μικρά), δηλαδή η ανακούφιση του ανθρώπου από κάποια προσωρινά προβλήματα, ταυτίζεται με το ΚΑΛΑ (με κεφαλαία), δηλαδή τη σωτηρία του όλου ανθρώπου από την δουλεία της αμαρτίας, και από τις συνέπειές της: την φθορά και τον θάνατο.
Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, όχι για να μας δώσει την δυνατότητα να φοράμε φανέλες με την ξενόγλωσση διακήρυξη NO PROBLEM (έστω κι αν αυτό το problem είναι η ενόχληση ή και η κατάληψη από κάποιο δαιμόνιο), αλλά για να μας δώσει την δυνατότητα να γραφεί το όνομά μας «εν ουρανοίς». Αυτό είναι το πρώτο ζητούμενο. Και αυτό πρέπει να μάθουμε τους πιστούς μας πρώτα να ζητιάνε. Και αυτή είναι η πρώτη η μοναδική αιτία χαράς για όλη την Εκκλησία.
Ας θυμηθούμε ότι όταν επέστρεψαν οι εβδομήκοντα μετά χαράς λέγοντες: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου», ο Χριστός τους απάντησε: «Εν τούτω ΜΗ χαίρετε, ότι τα πνεύματα υμίν υποτάσσεται• χαίρετε δε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς».
Και επειδή (όπως είπαμε) θέλουμε «εδώ και τώρα» γεγονότα και όχι απλώς νεφελώδεις υποσχέσεις, γι αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι: η εγγραφή των ονομάτων εν ουρανοίς δεν είναι ένα ωραίο σχήμα λόγου που περιγράφει μεταφορικά κάποια νεφελώδη εσχατολογική ελπίδα. Ίσα-ίσα είναι μία εδώ και τώρα ένταξη στο Σώμα της Εκκλησίας. Δηλαδή, κάτι το πολύ συγκεκριμένο και σαφές. Έξω από αυτό το Ένα Σώμα της Μιας Εκκλησίας, οποιαδήποτε «νίκη» (εντός εισαγωγικών) κατά του διαβόλου, οποιαδήποτε «Απαλλαγή» (εντός εισαγωγικών) από την εξουσία του διαβόλου είναι φιάσκο. Είναι μπλόφα. Και αποτελεί μεγάλη επιτυχία του διαβόλου το να δημιουργήσει στον άνθρωπο την

8) ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ
Στον βίο του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού θα έχετε διαβάσει για την περίπτωση του μάγου Βιργινίου. Σας θυμίζω με συντομία το περιστατικό:
Κάποια γυναίκα μαθαίνοντας ότι ο άντρας της την απατάει, κατέφυγε στον μάγο Βιργίνιο. Εκείνος της υποσχέθηκε να την βοηθήσει. Και αποκαλύπτοντας της κάποιες αμαρτίες της, ενίσχυσε την πίστη της προς αυτόν. Μετά ο μάγος πήγε σπίτι της, ζήτησε λάδι και νερό, τα έβαλε σε ένα καντήλι, πήρε μια λαμπάδα, άναψε το καντήλι και το έβαλε μπροστά στις εικόνες. Όλα τα έκανε με φαινομενική ευλάβεια. Τέλος πήρε μια ζώνη, κάτι ψιθύρισε, έκανε τέσσερεις κόμπους και την έδωσε στην γυναίκα να την φοράει κατάσαρκα.
Αποτέλεσμα; Άμεσο και εντυπωσιακό! Ο άντρας της σταμάτησε τις εξωσυζυγικές σχέσεις και έγινε υποδειγματικός σύζυγος. Το πρόβλημα λύθηκε. Όλα φαινόταν ότι πήγαιναν καλά. Μέχρι που η πλανεμένη γυναίκα άρχισε να δέχεται σφοδρές δαιμονικές επιθέσεις κυρίως την νύχτα. Το πονηρό πνεύμα ζητούσε την ανταμοιβή του, εφ’ όσον εκείνη πρώτη κατέφυγε σε αυτό. Τράβηξε πολλά η ταλαίπωρη για να καταλάβει ότι δαίμονας δαίμονα «ουκ εκβάλλει». Και ότι η συμμόρφωση του συζύγου της ήταν φιάσκο του διαβόλου.
Και τότε θυμήθηκε ότι πρέπει να αρχίσει να προσεύχεται και να νηστεύει. Και τότε θυμήθηκε να καταφύγει στον μαθητή του Αγίου Ανδρέα, τον Επιφάνιο. Ας ακούσουμε και την εξήγηση που έδωσε ο άγιος Ανδρέας στον Επιφάνιο, για το πως ο διάβολος απέκτησε εξουσία σε αυτήν την γυναίκα. Οι άγιοι, κατά τον Απόστολο Παύλο, «τα νοήματα του διαβόλου ουκ αγνοούσι». Ο διάβολος, είπε ο άγιος Ανδρέας, συνηθίζει πρώτα να διώχνει την χάρη του Θεού από τους ανθρώπους, και ύστερα να μπαίνει μέσα τους ανεμπόδιστα. Η θεία Χάρη δεν φεύγει επειδή φοβάται τον διάβολο, αλλά επειδή αποστρέφεται και σιχαίνεται την δυσωδία της αμαρτίας. Ο διάβολος δεν οδηγεί τον άνθρωπο στην αμαρτία τυραννικά. Απλώς τον πειράζει, τον ερεθίζει και του φέρνει πονηρούς λογισμούς. Αν ο άνθρωπος υποχωρήσει στην σατανική πρόκληση και πέσει στην αμαρτία, ο διάβολος αποκτά δικαιώματα επάνω του και η χάρη φυγαδεύεται. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την δυστυχισμένη γυναίκα. Την φθόνησε ο διάβολος επειδή ήταν ευσεβής και σεμνή, και θέλησε να την υποδουλώσει. Χρησιμοποίησε στην αρχή την ασωτία του συζύγου της για να την οδηγήσει στον μάγο Βιργίνιο. Κατάφερε έπειτα να του δώσει η ίδια με την θέλησή της τα απαραίτητα για την μαγεία. Προσπάθησε μετά να απομακρύνει από πάνω της την χάρη του Αγίου Βαπτίσματος. Χρησιμοποίησε το καντήλι αντί για κολυμβήθρα, το νερό αντί για το αγιασμένο νερό του Βαπτίσματος, το λάδι αντί για το άγιο Μύρο, την λαμπάδα αντί για τα κεριά που έκαιγαν την ώρα του μυστηρίου. Όσον αφορά τους κόμπους της ζώνης, εκεί «έδεσε» τον διάβολο και την πρόσταξε να την φορεί κατάσαρκα, για να τον έχει διαρκώς τυλιγμένο στην μέση της. Αυτά είπε ο άγιος Ανδρέας στον μαθητή του Επιφάνιο.
Είναι φανερό ότι η γυναίκα αυτής της ιστορίας έπεσε στην παγίδα του διαβόλου, επειδή είχε υποδουλωθεί στην μαγική αντίληψη για τα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας. Και έτσι δεν κατάλαβε και την θεατρινίστικη ευλάβεια του μάγου Βιργίνιου.
Θα μας συγχωρηθεί για μια ακόμη φορά να επαναλάβουμε: Όταν τα Μυστήρια και όλα τα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας τα δούμε σαν ξερές μαγικές τελετές και σαν σύμβολα ξεκομμένα από την ορθόδοξη εκκλησιολογία και ανθρωπολογία, τότε τα απογυμνώνουμε από την ζωοποιό χάρη τους, (δηλαδή τα καταντάμε ανενεργά), και καταλήγομε να πετάμε τα άγια τοις κυσί. Έτσι αντί να τα χρησιμοποιούμε για να καταισχύνουμε και να εμπαίζουμε τον διάβολο, του δίνουμε το δικαίωμα να μας εμπαίζει αυτός με αυτά. Και να μας πλανά, ακόμη και με το σημείο του Σταυρού, δηλαδή με το κατ” εξοχήν όπλο που χρησιμοποιεί η Εκκλησία εναντίον του. Ακριβώς γιατί δεν τηρούμε τις

9) ΣΩΣΤΕΣ ΠΡΟΎΠΟΘΕΣΕΙΣ ΧΡΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΓΙΑΣΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ
Ενθυμείσθε ότι με τον δεύτερο εξορκισμό προ του βαπτίσματος, επιτιμάμε τον διάβολο εν ονόματι «του σωτηριώδους πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Ο Χριστός, όταν ήλθε η ώρα των Αγίων Παθών Του, είχε ειπεί: «Νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω. Καγώ εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν».
Ο Σταυρός του Χριστού είναι η συντριβή του διαβόλου. Ο Χριστός, λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, έκανε όπως ένας βασιλεύς, ο οποίος αφού συλλάβει κάποιον λήσταρχο, αυτόν μεν τον φυλακίζει και τον τιμωρεί, τους θησαυρούς του δε τους μεταφέρει στα βασιλικά θησαυροφυλάκια. Έτσι και ο Χριστός, αφού με τον θάνατό Του φυλάκισε τον λήσταρχο διάβολο και τον δεσμοφύλακά του, τον θάνατο, μετέφερε όλον τον πλούτο τους, δηλαδή το ανθρώπινο γένος, στα βασιλικά θησαυροφυλάκια. Αυτό φανερώνει και ο απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ελυτρώσατο ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέστησεν εις την βασιλεία του Υιού της αγάπης αυτού».
Τι κρίμα, λοιπόν, και τι ντροπή, ενώ έχομε την δυνατότητα δια του Σταυρού να μετατεθούμε στην βασιλεία του Υιού της αγάπης αυτού, τι κρίμα και τι ντροπή να αφήνουμε τον διάβολο να μας μεταθέτει στην βασιλεία του σκότους, εμφανιζόμενος ενίοτε ως Χριστός εσταυρωμένος ή και παρακινώντας μας να κάνουμε το σημείο του Σταυρού. Και είναι προφανές ότι ο άνθρωπος γίνεται δεκτικός σε τέτοιες πλάνες, από την στιγμή που θα αφήσει να τον κυριεύσει η έπαρση και το δαιμονικό πνεύμα της αυτονομίας. Γιατί ακριβώς τότε, έστω κι αν εκκλησιάζεται, έστω κι αν εξομολογείται, στην ουσία καταντάει να χρησιμοποιεί την Εκκλησία και την εξομολόγηση ως μέσα ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣΗΣ.
Ο μακαριστός Γέροντας Δανιήλ ο Κατουνακιώτης αναφέρει ένα συγκλονιστικό περιστατικό, το οποίο συνέβει σε κάποιον διάκονο Ιερόθεο στην Ιερά Μονή του Ρωσικού. Ο εν λόγω διάκονος, λέει ο Γέρων Δανιήλ, νέος ων ήρξατο αυτοβούλως (δηλαδή άνευ ευλογίας• να το σαράκι της αυτονομίας!…), ήρξατο λοιπόν αυτοβούλως να αγρυπνεί μεγάλως, δι’ όλης της νυκτός ιστάμενος και ποιων μετανοίας• τούτον ιδών ο διάβολος, άρχισε να του παρουσιάζει πλήθος θεωριών καθ’ εκάστην. Του παρουσίαζε τον Χριστό, την Παναγία, Αγγέλους κ.λ.π. Και για να τον πείσει ο πονηρός ότι δήθεν οι θεωρίες αυτές ήταν από τον Θεό, του έλεγε: «Να εγώ, ο Χριστός, έχω σκοπό να σε αξιώσω μεγάλων χαρισμάτων (θυμηθείτε την χαρισματολαγνεία που λέγαμε)• μόνο, του λέει ο διάβολος, να προσέξεις να μην απατηθείς από τον δαίμονα της υπερηφάνειας• και πάντοτε να κάνεις τον σταυρό σου, για να φυγαδεύεται η επήρεια του εχθρού.
Να λοιπόν που μπορούμε να δίνουμε δικαίωμα στον διάβολο να μας διδάσκει δήθεν πως πρέπει να φυλαγώμαστε από τις μεθοδείες του και να μας προτρέπει να κάνουμε και το σημείο του Σταυρού.
Και συνεχίζει ο Γέρων Δανιήλ για τον ταλαίπωρο Ιερόθεο:
Πολλάκις του εφαίνετο ο διάβολος ως Εσταυρωμένος, ενώπιων του οποίου έκαμε με προσοχήν τον σταυρόν του και τον κανόνα του• και του εδείκνυε θεωρίας κι αποκαλύψεις μυρίας• ου μην δε προσέξτε τού εδείκνυε και τα ελαττώματα των πατέρων (Καρπός της αυτονομίας είναι και το δαιμονικό σύνδρομο του αυτόκλητου κριτή πάσης της οικουμένης). Και να σκεφθεί κανείς (συνεχίζει ο Γέρων Δανιήλ), ότι όλα αυτά ο Ιερόθεος τα εξωμολογείτο συνεχώς .Οι δε πνευματικοί βλέποντες σταυρούς και ταπεινώσεις και ότι απέφευγε πασαν αργολογίαν, τον εθεώρουν άγιον της εποχής. Από την παγίδα κατάφερε να τον γλυτώσει ένας άγιος πνευματικός ο πολύς παπα-Σάββας. Με την διάκριση και την πολλή του αγάπη, βοήθησε τον Ιερόθεο να καταλάβει ότι ο εμφανιζόμενος Χριστός ήταν ο διάβολος.
Και όταν του ξαναεμφανίστηκε «υπερζέσας τω θυμώ ο πλανηθείς είπε: «Συ είσαι, όπου μου φαίνεσαι ως Χριστός; Όχι! Είσαι διάβολος!». Και αμέσως τότε εμφανισθείς ο Βεελζεβούλ, «εγώ, του λέγει, είμαι ο Σατανάς, τον οποίον τόσα έτη λατρεύεις• και κρατώ εχέγγυο την υπογραφή σου», (διότι νοερώς πολλάκις τον έβαζε και υπέγραφε). Και αμέσως ο διάβολος όρμησε κατ’ επάνω του.
Τότε τον έπιασαν οι πατέρες• και μόλις κατάφεραν να τον καθησυχάσουν, ο οποίος έτρεμε ολοφυρόμενος την συμφορά του. Και με εκτενείς προσευχές όλης της αδελφότητος και επανειλημμένους εξορκισμούς απεσοβήθησαν του λοιπού οι φαντασίες.
Ίσως να έχετε ιδεί μια υποτίθεται αντιαιρετική αφίσα, που κυκλοφορεί εδώ και καιρό. Γράφει: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΧΕΙ ΑΓΙΟΥΣ, ΠΑΝΑΓΙΑ, ΣΤΑΥΡΟ, ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ, ΛΙΒΑΝΙ, ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ. Θυμίζει σαφώς διαφημιστικό παντοπωλείου. Η εν λόγω ανυπόγραφη αφίσα προφανώς προέρχεται από χώρους του underground ζηλωτισμού• και θέλομε να πιστεύουμε ότι ενισχύει την νοσηρή μαγική αντίληψη για το έργο της Εκκλησίας. Θεωρούμε επίσης σκόπιμο να πούμε ότι στους ίδιους σχισματικούς χώρους ευδοκιμούν τα επίσης νοσηρά σύνδρομα, όπως: το σύνδρομο του αυτόκλητου σωτήρα της Ορθοδοξίας, το σύνδρομο του αυτόκλητου κριτή πάσης της Οικουμένης, το σύνδρομο του έως θανάτου αγωνιστή κατά του Αντιχρίστου, και πολλοί άλλοι καρποί του πνεύματος της πλάνης και της υπερηφανείας.
Και δεν είναι σύμπτωση, ότι στους ίδιους σχισματικούς χώρους εντοπίζεται συχνά και το σύνδρομο του κατ’ επάγγελμα εξορκιστή δαιμονισμένων(το «κατ” επάγγελμα» δεν έχει πάντοτε οικονομική-κερδοσκοπική σημασία).
Ας δούμε σ” αυτό το σημείο ποια είναι και η

10) ΣΩΣΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΟΡΚΙΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ
Κατ’ Αρχήν επισημαίνουμε ότι το τελευταίο αυτό σύνδρομο του κατ’ επάγγελμα εξορκιστή είναι νοσηρότατο σύνδρομο και διεισδύει ως μεταδοτικός ιός και στους καθ’ ημάς εκκλησιαστικούς χώρους. Και το εν λόγω μικρόβιο προκαλεί εξόχως νοσηρά συμπτώματα όπως: οι εξορκισμοί-show ή οι εξορκισμοί σε στυλ «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» .Ερωτάει ο εξορκιστής• απαντάει ο διάβολος. Και οι απαντήσεις του διαβόλου (ο οποίος κατά τα άλλα θεωρείται πατήρ του ψεύδους) εκλαμβάνονται όλες ως έγκυρες μαρτυρίες και ως αδιαμφισβήτητα αληθείς ομολογίες!
Γι’ αυτά τα φαινόμενα, έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος: «Αυτά που γίνονται σήμερα, που μερικοί αυτό χειροτονούνται εξορκιστές και εξορκίζουν δημόσια και παρουσία ακροατηρίου, είναι απαράδεκτο. Συχνά τα δαιμόνια πειράζουν και τους υγιείς που παρακολουθούν εξορκισμούς, και νομίζουν ότι είναι και αυτοί δαιμονισμένοι. Αλλά εκτός από αυτό, πειράζουν και τους ιερείς γιατί τους ρίχνουν σε έπαρση».
Αυτά έλεγε ο π. Πορφύριος. Μάλιστα κάποια φορά επέπληξε αυστηρά ένα κληρικό, ο οποίος διάβαζε περισσότερο ίσως από ότι έπρεπε εξορκισμούς σε περίπτωση νευρασθενούς μάλλον παρά δαιμονισμένου.
«Εσύ είσαι, του λέει, ο Μέγας Αντώνιος, να εξορκίζεις και να εκδιώκεις δαιμόνια; Εφ’ όσον δεν είσαι, γιατί τα ταράζεις με τους εξορκισμούς και μετά αφήνεις το θύμα τους έρμαιο να το βασανίζουν; Ίσως είναι καλύτερο να μνημονεύεις τον πάσχοντα στην Προσκομιδή ή να κάνεις παρακλήσεις γι’ αυτόν». Και κατέληγε ο π. Πορφύριος: «Προσοχή, δεν λέω να μη διαβάζονται εξορκισμοί σε ανθρώπους που δεν μπορούν να βοηθήσουν καθόλου τον εαυτό τους• να διαβάζονται, αλλά με μεγάλη διάκριση και αθόρυβα».
Η Εκκλησία, όπως γνωρίζομε, πάντοτε συνιστούσε την χρήση των εξορκισμών μετά φειδούς. Οι άγιοι της Εκκλησίας κάθε άλλο παρά εύκολοι και βιαστικοί ήσαν να διαβάζουν εξορκισμούς σε δαιμονισμένους. Η ανάγνωση των εξορκισμών ήταν συνήθως το έσχατο μέσο και όχι το πρώτο, που χρησιμοποιείτο στην θεραπευτική αγωγή των δαιμονισμένων. Και τότε πάλι γινόταν με πολλή διάκριση, ταπεινά και αθόρυβα. Ποτέ show!
Το Γεροντικό και τα συναξάρια είναι γεμάτα από περιστατικά, που μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Και συχνά αυτή η ταπείνωσή τους ενεργούσε δραστικότερα στην θεραπεία των δαιμονόπληκτων.
Έφεραν κάποτε ένα δαιμονισμένο σε μια σκήτη. Και παρ’ όλο που έγινε ευχή υπέρ αυτού εν τη Εκκλησία ουκ εξήρχετο ο δαίμων. Ην γαρ σκληρός. Και τότε λένε οι κληρικοί: Τι θα κάνουμε με αυτόν τον δαίμονα; Κανείς δεν μπορεί να τον βγάλει, παρά μόνον ο Αββάς Βησσαρίων. Αλλά, άμα τον παρακαλέσουμε, δεν πρόκειται να έλθει ούτε στην Εκκλησία.
Και σκέφτηκαν το εξής: Έβαλαν τον δαιμονισμένο να κοιμηθεί στον τόπο που στεκόταν ο Αββάς μέσα στην Εκκλησία. Και το πρωί που ήλθε ο άγιος να προσευχηθεί του είπαν: «Ξύπνα και τον αδελφό, Αββά». Έτσι κι έγινε. Ο Αββάς Βησσαρίων είπε στον κοιμώμενο: «Ξύπνα και βγες έξω». Και θεραπεύθηκε αμέσως ο αδελφός.
Συνοψίζοντας θα μπορούσαμε να πούμε επιγραμματικά:
Η Εκκλησία δεν αντιμετωπίζει την μαγεία με μια άλλη μαγεία. Απορρίπτει κάθε μαγική χρήση των αγιαστικών της μέσων και τονίζει την προσωπική ευθύνη του ανθρώπου για το άνοιγμα θυρών εισόδου στις δαιμονικές ενέργειες.
Το να ζει κανείς εν υπακοή μέσα στην ενότητα της Μιας Εκκλησίας αποτελεί την αναγκαία και ικανή προϋπόθεση νίκης κατά του διαβόλου, απαλλαγής από την καταδυναστεία του και περιφρούρησης από τις μεθοδείες του. Γιατί η Εκκλησία έχει κεφαλή Εκείνον, ο οποίος «εις τούτο εφανερώθη, ίνα λύση τα έργα του διαβόλου».

 
http://theomitoros.blogspot.gr

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ